Şu an bu satırları yazarken eski bloğuma yazdığım ilk yazı geldi aklıma. O kadar heyecanlıydım ki, nasıl başlayacağımı bilememiştim. Aslında ne de kolaymış.Önemli olan sadece "ben" olabilmekmiş. Sırrı buymuş meğer.
Aslında o bloğu açarken "ben" olmak için açmamışım bunu farkettim zaman içinde. Sanki kafamda farklı bir karakter yaratmışım ona blog adında bir dünya kurmuşum ve oynatıyormuşum gibi.Ben "ben" olamadım o blogda. Hem de hiçbir zaman. İçimden geçenleri yazmak için açmıştım.Ama yazabildiğim sadece mutluluklarım oldu. Buna sebep olan da iki arkadaşımın o bloğu bilmesi oldu.
Sanki beni takip edenler beni tanıyormuş gibi herşeyimi yazmaktan çekinir oldum. Mesela üzgün olduğumu yada sevgilimle kavga ettiğimizi yazsam beni yargılayacaklar "ay aptal bu kız" diyecekler gibi hissediyordum.
O yüzden değişiklik ve "ben olma" vaktidir dedim ve yeniden yazmaya başladım.Sıfırdan ve kendim olarak. Belki de tecrübe isteyen bir konuydu bilmiyorum. Mesela artık o kadar çok blog takip etmemeye karar verdim.Çünkü herkesi okumaya vaktim olmuyor.Sonra kendimi suçlu hissediyorum.Aynı zamanda bu bloğu tanıdığım hiç kimseye söylememem gerektiğini biliyorum artık.
Sonuç olarak siz benim kim olduğumu bilmeseniz de ben artık buradayım. Hem zaten bilseniz de beni tanıyor sayılmazsınız aslında.Çünkü o blogda okuduğunuz kişiyle buradaki çok farklı kişiler olacak. Orası benim istemeden yaratmış olduğum hayal dünyammış aslında. Burası ise tamamen benim gerçekliğim olacak.Mutluluk,sevinç,üzüntü,karamsarlık,şımarıklık herşeyimi ama herşeyimi okuyacaksınız. İşte şimdi çok huzurluyum.
Yazarken kendimi özgür hissediyorum.Evet evet, parmaklarım özgürce yazıyor sanki. İşte şimdi çok iyiyim. Kendi rolümü oynamaya geldim !!
